A series of unfortunate events.

There is no other way to call what was happening to us in the past month – bad luck, karma, call it as you like, but it was BAD. At some point we were even considering to change the name of a blog to something more accurate, like:

– Mischievous Misfortunes
– Mischievous Restrictions
– Discomfiture Peregrination
– Vain Peregrination
– Ill-fated Peregrination

And maybe something catchier as a description this time?

– Border failures featuring Laura & Radek (Lola & Rodrick)
– Pass the border! They can do it – everybody can!
– Will they survive the journey back home?
– Tried to conquer Africa, Africa conquered them!


Joking aside, East Africa tested us to the limits. What happened this time? Let’s dive right into it…

After my last malaria, we’re trying to be careful with our health, so every abnormal symptom is sent on the other side of the world in search for an answer to this simple question: will it kill me?

With a stomach ache one morning, we’ve done the same. Before we could’ve got an answer, I was dealing with a fever and abdominal pain. All the symptoms led us to the conclusion that I have inflamed appendix. Nasty in Europe, but when you think about our beautiful village Pallisa, 31 miles -on a dirt track- away from Mbale Hospital and 125 miles away -shitty road as well- from the capital, you realize that you’re screwed more than ever before.

This is our latest unfortunate event.

On the other side of the world is my mom, scared to death that she will need to look after my two -lovely- dogs forever (if I won’t come home). My brother, afraid that he fixed my Uni application for nothing, and an army of family and friends M. Ds trying to help and examine me from distant Europe and South Africa. One conclusion, we needed to do something quickly and apparently, our only option was a taxi – minibus.


Rains in the past days made road dreadful to drive through, muddy and full of rivers running across – only minibuses and motorbikes boda-boda drivers are crazy enough to do it. The pain was so strong that I couldn’t walk straight, frankly, I’m surprised that I walked at all (and I was complaining at the malaria fever on the ferry). We hopped in and drove for 2 long and painful hours to Mbale.
We were sure that I will need a surgical intervention soon and the pain was stronger with every bump and stream we crossed, yet what I was afraid of the most was…an ugly scar on my belly after the surgery. Your true self is revealing quickly in those dark hours and the simple, shallow fears and insecurities are becoming overwhelming. The Suffragettes, Eleanor Roosevelt, Gloria Steinem, even Madonna, and Beyoncé probably would all look at me with a grim and ask, “this is what women emancipation brought us?”. Well, I’m sorry.


When we arrived in Mbale the city was covered in darkness and I was woozy because of the pain.
We walked to a public hospital assuming that if it’s good enough for locals, it’s good enough for me. We entered hospital premises and asked few passers about an emergency, without the answer. We quickly discovered that in the labyrinth of buildings only few can find their way.
A young doctor or maybe a student in a kilt saw us and guided. He took us through vast rooms filled with sick and dying people, in each of them there were about 40 beds. Those who brought their own sheets were lying “comfortably”, the others were using blankets, jackets or whatever they could to avoid touching synthetic materials of the bed. Still, it was a luxury in most of those rooms to have bad at all, many people were laying on the floor, to this extent the hospital was overcrowded. In one room we passed an unconscious man, face-features destroyed by the impact of smashing to the ground, maybe he was a boda-boda driver, or maybe he had a horrible car accident? His bizarre looking body was separated from the crowd by the screen, he had a procedure on his upper thigh, surrounded by coughing and sneezing people, in a place where germs in the air are more present then oxygen. After that, I whispered to Radek that I won’t stand it there, that I’m scared. Maybe it was the pain or the fever, but in that instant, I knew that this is my limit. I can eat like locals and live like them and among them, but I’m scared to stay in a hospital like that. Call me spoiled, I don’t care.


They took me to the procedure room, group of white coats tried to examine me. Then they explained that the doctors are protesting and all the people I saw, hospital staff I assumed, lost in a labyrinth of narrow corridors, were medical students, fighting for patients’ lives in this -poorly equipped- hell. They couldn’t help me, they sent us to a private clinic and I won’t lie, I was happy.

2 km away was a private clinic we went to. Looked normal, no screams, no sick people lying on the floor, no procedures out in the open, no protests. Just the receptionist in a sterile white hall asking with the wide smile “how can I help?”. Same city, same neighborhood, the only difference – charge rate.

They examined me, gave me hell of a butt shot and tested my blood. An hour later I learned that my appendix is fine, in the contrary to my intestines, swollen because of the bacteria from food or water. In the morning they’ve done an abdominal scan, to find out that month after severe malaria my liver is still enlarged (well, great!). hey knew how to treat me and after few hours of tests, I was good to go. Hospital like the ones at home, just private. Hospital for which I paid 27 USD for full service and wondered how many of those people suffering in public hospital wouldn’t be able to afford it?


We weren’t alone, I was constantly in touch with my Super-Aunt Mariola, who help us go through it and not freak out too much in the process. With her calm and sweet voice, she guided and reassured us, all of which she was doing while double-checking my results. Without her, it would be incredibly difficult and for all she has done, I will be eternally grateful. The list of people I’ll owe after that crazy trip is getting longer with every month, but my Super-Aunt will always be on top of it, thank you!

But after all this, while ending (I hope) our series of unfortunate events, I can only think of all the people in this public hospital, and it was one of the best!
I cannot stop thinking about those who deserve proper health care if not Super-Aunt like mine, those who should be able to afford 27 USD bill. I’m not better than them and I’m feeling guilty that even when my world is falling apart, even when everything is crazier than ever I still have more than many.
It’s not my fault, I know. It’s not yours as well, it’s just a good reminder of privileges (oh, we’ve got many!) we’ve got, and are so used to, as basic rights.
There are millions who don’t have even that. They’ve just lost in a lottery of birthplace, and they’re paying for that the highest price – life.


Seria niefortunnych zdarzeń- nie ma innego sposobu, żeby opisać to co się z nami działo w ciągu ostatniego miesiąca. Wyczerpaliśmy nasz limit szczęścia, zła karma, tłumacz to jak chcesz, pewne jest jedno – było ŹLE. W pewnym momencie zaczęliśmy nawet myśleć o zmianie nazwy bloga, na coś bardziej adekwatnego, jak:

– Mischievous Misfortunes (Złośliwe Nieszczęścia)
– Mischievous Restrictions (Złośliwe Ograniczenia)
– Discomfiture Peregrination (Upokarzające Podróże)
– Vain Peregrination (Nieudane Podróże)
– Ill-fated Peregrination (Nieszczęśliwe Podróże)

No i może jakiś bardziej chwytliwy opis?

– Granice porażki z Laurą i Radkiem (aka Lola & Rodrick)
– Przekrocz granicę! Oni to zrobili – Tobie będzie łatwiej!
– Czy przetrwają drogę do domu?
– Próbowali podbić Afrykę, Afryka podbiła ich!

Żarty żartami, ale Afryka Wschodnia przetestowała nas do GRANIC możliwości. Co stało się tym razem? Już się tłumaczę…

Staramy się być ostrożni w kwestiach zdrowotnych, moja ostatnia malaria nauczyła nas pokory i teraz każdy symptom nie mieszczący się w granicach normy leci na drugi koniec świata w poszukiwaniu odpowiedzi na proste pytanie: przeżyję?

Ból podbrzusza, pewnego pięknego poranka, został potraktowany równie poważnie. Zanim Polska zdążyła odpowiedzieć, ja miałam już gorączkę a ból ciągnął się aż do żeber. Wszystkie objawy wskazywały na ostre zapalenie wyrostka. Nieciekawa przypadłość nawet w Europie, ale kiedy wziąć pod uwagę naszą uroczą mieścinę Pallisa, 50 km drogą ekstremalną, od szpitala w Mbale i 200 km równie gównianą trasą, do stolicy, jest się -potocznie rzecz ujmując- udupionym.

No i to by było nasze ostatnie niefortunne zdarzenie.

Na drugim końcu świata moja mama, śmiertelnie przerażona, że jeśli nie wrócę, to będzie niańczyć moje -przeurocze- psy już zawsze. Mój brat, zmartwiony, że pisze mi aplikacje na studia na darmo. No i cała armia lekarzy rodzinnych i znajomych próbująca zbadać mnie na telefon, z odległej Europy i RPA. I tylko jedno było pewne, trzeba szybko do szpitala, a jedyną drogą transportu taxi – minibus.

Ulewne deszcze poprzednich kilku dni sprawiły, że gliniane drogi stały się nieprzejezdne. Głębokie błoto i rwące potoki przecinające szlaki komunikacyjne sprawiły, że tylko kierowcy taksówek – minibusów i motorków boda-boda byli wystarczająco szaleni na takie przeprawy. Ból stał się tak silny, że chodziłam zgięta w pół, choć prawdę mówiąc, nawet to jest niezłym osiągnięciem (a parę tygodni temu narzekałam na przeprawę promową z malaryczną gorączką). Z braku innych opcji, wsiedliśmy do minibusa i ruszyliśmy w długą i nieco bolesną drogę do Mbale.
Jechaliśmy przekonani o konieczności interwencji chirurgicznej, z bólem, który pogarszał się z każdą przejechaną dziurą czy rzeką. A jednak jedyną rzeczą, która budziła we mnie prawdziwe przerażenie była wizja… brzydkiej blizny na brzuchu. W tych najtrudniejszych chwilach wyłażą z nas i przytłaczają te najgłębiej skrywane, niekiedy płytkie, lęki i kompleksy. Sufrażystki, Eleonora Roosevelt, Gloria Steinem, pewnie razem z Madonną i Beyonce z zażenowaniem spojrzałyby na mnie i spytały „czy tylko tyle przyniosła nam emancypacja kobiet?”. A ja mogę tylko przeprosić.

Kiedy dojechaliśmy do Mbale, miasto pochłonięte było w mroku nocy,a ja byłam półżywa z bólu. Kroki skierowaliśmy do publicznego szpitala, wierząc, że skoro jest wystarczająco dobry dla miejscowych, dla mnie nie trzeba niczego więcej. Na terenie szpitala zaczęliśmy pytać o SOR, ale nikt nie umiał nam pomóc. Szybko odkryliśmy, że w labiryncie budynków niewielu potrafi się odnaleźć.
Młody lekarz, może student, w białym kilcie spróbował nam pomóc. Prowadził nas przez wielkie sale pełne chorych i umierających ludzi, a w każdej z nich było na oko 40 łóżek. Ci którzy przynieśli własną pościel leżeli „wygodnie”, reszta używała kocy, kurtek i czego tylko mogła, żeby nie dotykać syntetycznego materiału leżanek. A jednak, łóżko jest luksusem, na który pozwolić mogą sobie nieliczni, reszta układa się pod ścianami, do tego stopnia szpital jest przeludniony. Na jednej z sal minęliśmy nieprzytomnego mężczyznę o rysach twarzy zniszczonych przez zderzenie z ziemią, może był kierowcą boda-boda, albo przeżył koszmarny wypadek samochodowy? Jego powykręcane ciało oddzielone było od tłumu parawanem, w otoczeniu smarczących i kaszlących ludzi, gdzie drobnoustrojów jest w powietrzu więcej niż tlenu, przeprowadzany był zabieg na jego udzie. Po tym co zobaczyłam wyszeptałam do Radka, że ja tu nie wytrzymam, że się boję. Może to ból, albo gorączka, ale w tej chwili wiedziałam, że to jest mój limit. Mogę jeść jak lokalsi, żyć jak oni i między nimi, ale jestem przerażona leżeniem w takim szpitalu. Nazwij mnie bananowym dzieckiem, nie obchodzi mnie to.

Zabrali mnie do pokoju zabiegowego, grupka białych kiltów spróbowała mnie zbadać. Później wyjaśnili, że lekarze protestują a każda osoba, którą brałam za personel szpitala, to studenci medycyny, zagubieni w labiryncie wąskich korytarzy, walczący o życie pacjentów, w tym -fatalnie wyposażonym- piekle. Nie mogli mi pomóc, wysłali nas do prywatnej kliniki i muszę przyznać, że nie było mi przykro.

2 km dalej znaleźliśmy prywatną klinikę. Bez krzyków, chorych ludzi leżących pod ścianami, bez zabiegów na widoku i protestów, normalnie. Recepcjonista na drugim końcu sterylnie białego pomieszczenia z uśmiechem na ustach pyta „w czym mogę pomóc?”. To samo miasto, ta sama dzielnica, jedna różnica – wysokość opłat.

Zbadali mnie, zrobili do dupy zastrzyk (dosłownie i w przenośni) i pobrali krew do badań. Godzinę później było już pewne, że mój wyrostek ma się dobrze, w przeciwieństwie do układu pokarmowego, który spuchł przez bakterię, złapaną z wody lub jedzenia. Rano czekało mnie USG, a na nim wielka wątroba, pamiątka po malarii z przed miesiąca (świetnie!). Wiadomo było czym mnie leczyć, parę badań później mogłam jechać do domu. Szpital jakich w Polsce wiele, po prostu prywatny. Rachunek na 100 zł, a razem z nim pytanie ilu naprawdę potrzebujących pacjentów ze szpitala publicznego po prostu na to nie stać?

Na szczęście z tym wszystkim nie byliśmy sami, byłam w ciągłym kontakcie z moją Super Ciocią Mariolą, która pomogła nam przez to przejść i nie zwariować gdzieś po drodze. Swoim spokojnym, ciepłym głosem prowadziła nas i wspierała, wszystko to jednocześnie sprawdzając moje wyniki badań. Bez niej byłoby ciężko i za wszystko co zrobiła będę dozgonnie wdzięczna. Lista ludzi, którym coś wiszę, po tym szalonym wyjeździe, będzie bardzo długa, ale moja Super Ciocia zostaje na jej szczycie, dziękuję!

Po tym wszystkim, kończąc (mam nadzieję) naszą serię niefortunnych zdarzeń, nie mogę zapomnieć o tych wszystkich ludziach w publicznym szpitalu, a to i tak był jeden z lepszych!
Nie mogę przestać myśleć o tych, którzy zasługują na porządną służbę zdrowia, skoro nie mają Super Cioci, tych którzy powinni mieć stówę na leczenie. Nie jestem od nich lepsza i czuję się winna, że nawet kiedy mój świat się wali i wszystko idzie nie po mojej myśli, wciąż mam więcej niż tak wielu. To nie moja wina, wiem. Ty też nic nie zrobiłeś, ale to powinno nam przypomnieć o tym, ile mamy przywilejów (a mamy ich od groma!), rzeczy, które traktujemy jako „podstawowe prawa”.
Są miliony, które nie mają nawet tego. Przegrali na loterii „miejsce urodzenia” i płacą za to najwyższą cenę – życie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s