“I told you so!”: About this one time we dealt with Uganda Police (PART 2).

Stuck in the middle of a night in the Rwanda-Uganda version of Disneyland, without our bags, without our bus, without entrance stamps…I started laughing. It wasn’t hysterical, it’s just funny how many times bread slice can fall on the ground butter side down, how many things can go wrong in such a short time? We weren’t happy either, because if we won’t get our belongings this trip ends up here, on no-man’s-land. We won’t get lost in the maze of street markets of tropical Mombasa, we won’t jump between colorful acidic waters of Lake Afrera, we won’t follow meanders of Nile to Dongola and train from Aswan will leave without us. Well, at least we had a plan!


But we’re not easily discouraged, and Uganda couldn’t be the end of it. If Africa taught us anything, during those long months, it’s that there are no situations without the solution. No money in the ATM? Give me the manager of a branch. Visas paid only in USD? Well, you can deport us, or we’ll pay in local currency in a different immigration office. Visa overstayed? Power of women tears becomes handy. Stuck on the border? This one was new.

Radek was running after the solution while I stayed in this extremely long lane for Ugandan stamps. He quickly found another Trinity Express (I’m using full name on purpose, avoid them!) bus and asked with a calm and pleasant voice “what the fuck is happening?!”. They haven’t seen anything wrong with this situation.


They explained to Radek that the bus left because it took us too long to go through immigration (of course! Why haven’t we thought that it’s our fault from the beginning?!) but keep calm, you can finish your journey with us – so gracious. Luggage? No problem, it will wait for you in a storage room in Kampala. We weren’t happy, we even asked them to call the driver of the bus -that left us- so he could wait, but customer care is not a huge thing here. Our best -and only- option was the TE bus in front of us and a promise of getting our backpacks in the morning.

It was a long ride to Kampala.


We arrived in the morning and run to the storage room straight away. Our backpacks! Safe and sound.
For a second I believed that I was overreacting, and no one treats us like a huge dollar sign, no one went through our belongings and…wait a second, where are things from the seat? Small backpack with our beloved blue underwater camera and millions of other small valuables?
The answer to this question will torment me forever alongside existence of Atlántida and the beginning of Universe.
At least the first one may be reported to the police…


Police station located few blocks from a bus stop looked like everything westerners imagine third world country to be. Small, dusty, overcrowded and using medieval methods (but torturing people needs to happen outside of police building). Just what we were looking for!
Serious officers, in serious uniforms, took our problem even more seriously – instantly putting in the arrest conductor of the TE bus that abandoned us. This went on along with some serious words and declarations: “You cannot undignify our very welcome tourists like this! Shame on your company, which destroyed our good reputation in the eyes of those humble white people. Different skin color doesn’t give you rights to treat them differently and we – Ugandan Police- will make sure that you’ll pay for what righteously belongs to those young mzungus!”.


TE carrier went on with punishable -at least in Europe- threats, and accused us of being responsible for imprisoning the conductor. Well, all of that didn’t matter, my heart was filled with a promise of help from Ugandan Police and hope that our Aegon insurance (bought especially for Africa) will retrieve money for lost belongings. Still, the most horrible is the loss of the photos, and this one cannot be compensated with any money.
My hope in a Uganda police and Aegon was shattered in the next three days, but I won’t take a pleasure of following it day by day from you:

Let’s call it DAY 1.
To close this whole nightmare we need a report from police for Aegon, but it cannot be done today – tomorrow.
Exhausted and crushed by a loss of all the photos blue Nikon made for us in Rwanda, we went to backpackers 3 km away from the police station, said “hello!” and “we’ll never let you down again” to our orange hut and checked if the remaining’s of our life are intact. They were!
We found huge food market just across the corner and people seeing our cheerful approach told us that we need to come back at the evening.
We’ve done so, and it was one of the best decisions we’ve made while in Kampala. Fresh fish and meat prepared the way you like it, chapati rolled with cabbage, tomato, and onion omelet – rolex- I could’ve eaten constantly and things we already learn to love like rice with beans, but this time with a twist taught by locals! You’re mixing rice with fresh, mashed avocado with lime and eating it with cooked beans on a side. Anyone else regrets that never heard about African cuisine ever before?


DAY 2.
We woke up still full after 1 USD meal we head the day before, looking forward to closing this whole Disneyland border nightmare. We packed, left our goods in a storage (beginning of trust issues?) and went to a police station at 9, just like they told us.
First of all, African timing is worse than horrible, and I don’t know what we were thinking of by being punctual. This is how to the list of stolen things we added 3 hours of our life – looking at the gates of arrest, at the big spoon at 10.30 making rounds in a huge pot filled with a maze, the lady who holds the spoon and then spreads gruel on dozens of plastic plates around 12. Then they called us in and our lawful officer, who can give a very reassuring speech, informed us that we need to pay for the report – so whites in truth are dollar signs for everybody in Africa!
Lawful officer, let’s call him Charles, explained to us that it’s absolutely not a bribe. It’s just a fee, we will never get a recipe for. Quickly it turned out that Charles, like the majority of African society, thinks that mzungus are not only wealthy but also extremely stupid. Thank you, Charles.
Charles informed us also, that he needs to type those 2 pages of a report in a computer and because such equipment is not held in a station it’s obvious that he won’t be able to do it in DAY 2. See you tomorrow Charles.


DAY 3.
We’ve followed a routine from day 2, packing, being on time at the police station, looking at the people in the arrest, at the cooking lady, 12.30, at how prepared plastic plates are passed under the bars for criminals standing in a lane like kids entering a bus for a school trip. I hope they enjoyed their food, Charles came. He came to tell us that he doesn’t have the report (the one I should have yesterday) and that he needs some more money. And that was it, my patience was over. We won’t talk about my rage outburst, maybe Radek will write something about it, one thing is sure – it worked. Charles promised to get the report in 3 hours.
So we went back to the campsite, and then again to the police station. Unfortunately, Charles lost lock to his office, so we were waiting for the locksmith, watching criminals again…dinner time. Locksmith turned out to be a guy with a huge hammer, but it’s OK if something is stupid and working it ain’t stupid anymore. He hit the lock with a hammer few times and the barrack -office- was open. Charles gave us a freshly printed report and thank us for cooperation (no mentions of my outrage). We came back to the lodge and send the copy of a report to the other side of the world.


We went on a bus, tired…at least 12 km done that day. But we were going to Pallisa finally!

Kampala was full of good street food, watching police habits and learning that I would be able to survive on arrest diet. We learned that people are full of shit as well. Policemen taking bribes (under a huge “corruption free zone” poster), which are called “fee without recipe” in a third world country are one thing and unfair insurance company like Aegon using the fact that you’re far away and everything is more difficult are the other. You learn to cope with that, but I don’t think you can prevent losing patience in this type of circumstances.

What counts is that we’re still on the road, according to plan, let’s keep it like that.


Zawieszeni w próżni nocy między Ugandą a Rwandą, w afrykańskiej wersji Disneylandu, bez bagażu, transportu czy powitalnych stempli w paszportach…parsknęłam śmiechem – ubaw po pachy. Tyle, że to nie był atak histerii, fakt sytuacja nie była zabawna, ale w tamtej chwili rozbawiło mnie, ile razy kromka chleba może masłem skleić się z podłogą, ile rzeczy może pójść nie tak w tak krótkim czasie? Jeśli nie odzyskamy naszych rzeczy całą podróż szlag trafi, tutaj, na ziemi niczyjej. Nie zgubimy się w labiryncie ulicznych straganów w tropikalnej Mombasie, nie będziemy skakać przez kwasowe wody jeziora Afrera, nie będziemy śledzić meandrów Nilu do Dongoli a pociąg z Aswan odjedzie bez nas. Przynajmniej mieliśmy jakiś plan!

Ale przecież my nie z tych co to łatwo dają za wygraną, Uganda nie może być końcem tej wielkiej przygody. Jeśli Afryka nauczyła nas czegokolwiek, w ciągu tych długich miesięcy, to tego, że nie ma sytuacji bez wyjścia. Brak pieniędzy w bankomacie? Dajcie mi tu menadżera! Wiza płatna tylko w USD? Możecie nas deportować albo zapłacimy w lokalnej walucie w innym biurze imigracyjnym. Przekroczenie wizy? Moc kobiecych łez została wykorzystana. Porzuceni na granicy? To dopiero przyjdzie nam rozpracować.

Radkowi przyszło biegać -bo ja zostałam w kolejce po stempelki- w poszukiwaniu rozwiązania. Szybko znalazł je w postaci innego autokaru Trinity Express (pełna nazwa co byście nigdy się na nich nie natknęli), w którym to melodyjnym głosem i ze stoickim spokojem mógł spytać „co tu się kurwa wyprawia?!”. Przewoźnik nie widział absolutnie żadnego problemu w naszym położeniu.

Wyjaśnili Radkowi, że autokar odjechał, bo za długo nam zajęła przeprawa imigracyjna (no przecież! Kto by nie wpadł na to, że to od początku nasza wina?!), ale spokojnie, oni nam pomogą i dalej możemy jechać z nimi – łaskawcy. Bagaż? Bez problemu, będzie czekał w magazynie w Kampali. Wcale nam się ten pomysł nie spodobał, nawet spytaliśmy, czy zadzwonią do kierowcy „naszego” autokaru, żeby na nas poczekał, ale co tam prawa konsumenta w Afryce. Naszą najlepszą -i jedyną-  opcją był stojący przed nami autokar TE i obietnica odzyskania plecaków rano.

Oj długa to była droga do Kampali.

Dojechaliśmy rano i sprintem pobiegliśmy do magazynu. Plecaki, całe i zdrowe! Przez chwilę nawet uwierzyłam, że przesadzam, że nikt nie traktuje nas jak łatwy łup, nikt nie przebrał nam rzeczy i…chwila, chwila, gdzie jest nasz plecak podręczny z siedzenia? Gdzie jest nasz ukochany, pstrokato-niebieski aparat pod wodę i milion innych drobiazgów z plecaka?
Odpowiedź na to pytanie będzie mnie już wiecznie męczyć, razem z tymi o istnienie Atlantydy i początek istnienia.
Choć z tym pierwszym przynajmniej można iść na policję…

Budynek komisariatu, parę przecznic dalej jest obrazem tego jak zachód wyobraża sobie kraje trzeciego świata. Mały, zakurzony, przeludniony i stosujący średniowieczne metody rozwiązywania problemów (chociaż tortury stosować można tylko poza obrębem komisariatu). Dokładnie to czego potrzebowaliśmy!
Poważni oficerowie, w poważnych mundurach, potraktowali nasze zgłoszenie jeszcze poważniej – wsadzając do aresztu konduktora autokaru, który nas porzucił. Firma TE usłyszała poważne słowa i deklaracje: „Nie można traktować naszych wielce szanownych turystów w tak niegodny sposób! Hańba przewoźnikowi, który niszczy naszą dobrą reputację w oczach tych poczciwych białych obywateli. Inny kolor skóry nie upoważnia nikogo do odmiennego ich traktowania, a my -policja Ugandy- dopilnujemy, żeby cena za takie zachowanie była wysoka. Oddacie wszystko co bezprawnie odebrano tym biednym mzungu!”

Przewoźnik następnie posunął się do gróźb -w Europie- karalnych, obarczając nas odpowiedzialnością za aresztowanie konduktora, ale to wszystko nie miało znaczenia. Byłam zachwycona wsparciem policji, które spodziewałam się, będzie niezwykle sprawne i pomyślne. Spokojna, że nasze ubezpieczenie Aegon, kupione specjalnie z myślą o tym wyjeździe, pokryje wszelkie poniesione przez nas straty materialne. Choć największą stratą są tu zdjęcia i tego nie wynagrodzą nam żadne pieniądze.
Wszystkie moje nadzieje legły w gruzach w przeciągu kolejnych 3 dni, ale nie mogłabym Wam zabrać przyjemności śledzenia całej tej sprawy dzień po dniu:

Zacznijmy prosto, DZIEŃ 1.
Żeby zamknąć całą sprawę musimy przekazać do Aegonu raport od policji, ale to jutro – dzisiaj podobno się nie da.
Zmęczeni i przytłoczeni stratą zdjęć z Rwandy, robionymi pstrokato-niebieskim aparatem, przeszliśmy 3 km do hostelu, rozstawiając naszą pomarańczową chatę z ulgą pomyśleliśmy „witaj!” i „nigdy więcej się nie rozstajemy!” a później przejrzeliśmy zawartość plecaków. Wszystko jest na miejscu!
Tuż za rogiem znaleźliśmy olbrzymi stragan z lokalnym żarłem, a obserwujący nasze ucieszone mordki sprzedawcy powiedzieli, że musimy wrócić na wieczór.
Wróciliśmy po zmroku i to co zobaczyliśmy przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Świeże ryby i mięso, smażone i grillowane według Twoich instrukcji. Chapati zrolowane z omletem z kapustą, pomidorami i cebulką – rolexy, które mogłabym jeść codziennie. No i przysmaki, które nauczyliśmy się kochać już parę miesięcy temu jak ryż z fasolkami, w nowej odsłonie, gdzie ryż miesza się z tłuczonym awokado i limonką. Czy ktoś oprócz nas żałuje, że o afrykańskiej kuchni nie słyszał nigdy wcześniej?

Obudziliśmy się wciąż zapchani kolacją za 3 zł, licząc na szybkie zamknięcie Disneylandowego koszmaru z granicy. Szpej spakowany i zamknięty w hostelowej szafce (początek końca naszej ufności?) a my ruszyliśmy na komisariat, na 9, tak jak kazali.
No i nie można tu nie wspomnieć o tym jak to punktualność w Afryce po prostu nie istnieje, nie wiem na jakiej podstawie wyobrażaliśmy sobie, że na policji będzie inaczej. W ten oto sposób do listy rzeczy skradzionych można dodać 3 godziny naszego życia – patrząc na kraty aresztu, na kucharkę mieszającą o 10.30, w wielkim garze, kukurydzianą papkę, jak rozdziela ją na równe porcje między dziesiątkami plastikowych talerzyków koło 12. Zawołali nas do środka, nasz praworządny oficer, ten od pompatycznych przemówień, poinformował nas o konieczności wniesienia opłaty za raport – czyli jednak biały to łatwy pieniądz nie tylko dla nieuczciwego przewoźnika!
Praworządny oficer, nazwijmy go Czarek, pośpiesznie wytłumaczył nam, że to nie żadna łapówka. To po prostu niezbędna opłata, za którą nigdy nie dostaniemy nawet paragonu. Szybko okazało się, że Czarek, jak większość afrykańskiej społeczności, myśli, że mzungu są nie tylko bogaci, ale też ekstremalnie głupi. Dzięki Czarek!
Czarek powiedział nam też, że musi nasz dwustronicowy raport wprowadzić do komputera i wydrukować, a że komputer i drukarka nie są na wyposażeniu komisariatu, to ta skomplikowana operacja zajmie kolejny dzień. Do zobaczenia jutro Czarku.

Powtórka dnia 2, pakowanie, punktualnie na komisariacie, obserwowanie ludzi w areszcie, kucharki, 12.30 plastikowe talerzyki podawane pod kratami dla kryminalistów, ustawionych w równym rządku jak dzieciaki w podstawówce tuż przed wycieczką. Mam nadzieję, że jedzenie było smaczne, Czarek przyszedł. Przyszedł powiedzieć, że raportu (tego, którego potrzebowałam na wczoraj) nie ma i że potrzebuje więcej pieniędzy. No i to by było na tyle z mojej cierpliwości. Nie będziemy rozmawiać o moim wybuchu złości, może Radek Wam to kiedyś opisze, jednego możemy być pewni – podziałało. Czarek obiecał nam raport za 3 godziny.
Zrobiliśmy więc rundkę do hostelu a po 3 godzinach na komisariat. Niestety Czarek zgubił klucz do swojej kanciapy, czekamy na ślusarza, doskonała okazja, żeby po raz kolejny poobserwować zwyczaje afrykańskich aresztów…czas na kolację. Ślusarz przyszedł wyposażony jedynie w wielki młotek, ale w porządku, jeśli coś jest głupie i działa to wcale nie jest takie głupie. Parę sprawnych ruchów młotka i biuro Czarka było otwarte. Dostaliśmy nasz świeżo wydrukowany raport a nasz ulubiony oficer podziękował nam za współpracę (nie wspominał o moim wybuchu złości). Wróciliśmy do hostelu i wysłaliśmy zdjęcia raportu na drugi koniec świata.

Poszliśmy na kolejnego busa, zmęczeni…co najmniej 12 km chodzenia w te i z powrotem potrafi człowieka wypluć. Jedziemy do Pallisy, nareszcie!

Kampala uraczyła nas przepysznym jedzeniem, długimi godzinami obserwacji policyjnych zwyczajów i nauczyła mnie, że z głodu w afrykańskim areszcie się nie umrze. Nauczyliśmy się też, że ludzie są parszywi. Zakłamani policjanci stojący pod plakatem „strefa wolna od korupcji”, nazywanie łapówek „opłatą bez paragonu”, ale to wszystko jest w Ugandzie, kraju trzeciego świata, a nasza firma ubezpieczeniowa Aegon jest w Europie a dała nam ten sam standard usług, podle wykorzystując fakt, że jesteśmy z dala od domu bez szans na jakąkolwiek reakcję. Uczymy się sobie z tym wszystkim radzić, ale niech nikt nie oczekuje, że będę przy tym spokojna.

Koniec końców jesteśmy w drodze, robimy swoje, zgodnie z planem i niech tak po prostu zostanie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s