Zimbabwean people.

If you’re asking me Zimbabwe is a horrible touristic destination. Roads are bigger mess then Polish; attractions paid in US dollars are just unfairly expensive (and are only a few); accommodations are just bad if you don’t have pockets full of money and hot water (or even water) is a luxury; fuel prices are just ridiculous and cities are looking like western civilization left them 50 years ago.

DSCN0655

After those weeks in Zimbabwe, we LOVE IT!
No, we’re not crazy, or at least not much crazier than before this whole African adventure project. We meet people of Zimbabwe and that is changing the story 180 degrees.

IMG_9300.JPG

This time we haven’t rented a car, we’ve got lazy with it. You can sleep wherever you like, you can keep half of a fridge at the back seat, backpacks can get heavy as you like coz they’re laying in the boot anyway. While backpacking you need to think more, plan. How much food you can fit inside, where to sleep, how to get to dreamed destination? Those are questions we were asking ourselves for past few weeks while traveling with locals. That doesn’t mean hitchhike though! In opposite to South Africa, here if someone is standing at the side of the road with their hand up – that means they are waiting for a taxi.
Nah, not the Uber type of taxi. Combi.

IMG_9282

Combi (Omnibus): taxi that should fit 15 people and here normally gets 20 with loads of luggage; taxi that serves music louder than some clubs; taxi that stinks of food and human sweat. This is how we traveled Zimbabwe and it was great. Great not only because all the beautiful and exotic places we’ve visited, this part of our peregrination is written by people.

IMG_9306

Barista. We met him in Shoestrings Backpackers in Victoria Falls. The least Zimbabwean city we’ve seen. He was working there, making the best coffee I drank in this country. It was Zimbabwean arabica and although I’m ashamed I cannot quote what he told me about it, he knew stuff better than some Italian specialists. A joyful man with loud laughter, when he heard that we’re catching a bus to Bulawayo in the middle of a night he instantly offered us a ride. Oh boy, what we would’ve done without him?

DSCN0660

The bus station was a mess, middle of a night, and here you won’t see lanterns, you basically won’t see anything which is not lightened by buses! People squeezed together trying to get to chosen bus, “head market” where women with buckets full of different goods on top of their head are shouting out what they have, asking same time “what you want?”, young boys trying to get all seats full by taking people’s bags to the certain company. Without Barista, we would’ve been left alone in this chaos. But he stayed with us, guide us between different colored buses to the best one, spoke with all the local businessman, taught us about prices, hugged me and left.
This was our first encounter with this selfless help people are sharing here, unknowingly what a treasure they’re sharing with a complete stranger.

DSCN0680

The Guy from a bus. Our way to Bulawayo was horrible. The window shield was broken and inside of a bus there was windy and probably as cold as a night outside (5 deg.), we didn’t take any blankets inside, we drove 6 hours in shorts and sandals and on top of it all, I needed to pee. Imagine 6 hours like this. We arrived before sunrise, dark, empty city center looking more like far suburbs of European cities… and one guy (who was seating few seats in front of us and giving us strange looks whole ride) asking us where are we staying.
We didn’t know. So, he took a taxi and drove around with us making sure we’ll be safe (and warm) this time. He told us all about surrounding National Parks, rocks formations, animals. We enjoyed it a lot, even though we were in transit. He didn’t even expect us to pay for a ride, our payment was a simple handshake. This night we spent in hostels warm bed.

Next day we cached another bus to Masvingo, city close to Great Zimbabwe ruins. Evidence of western culture unnecessary invasion on this continent and it’s unique culture. On our way, we learned that best way to buy food is just sit in a bus and wait for “head market” to offer you something. Drinks, fruits, sweets and others (like Polony processed meat “sausages”), it’ll be cheaper to buy from them then to go to the supermarket and you can meet some amazing people, like my next friend: The Guard.

The Guard met us late night in Masvingo, lovely small city. We were trying to catch a bus to Great Zimbabwe lost between people saying, “come with me!”, he approached us and offered a ride. “You name the price”, I offered the lowest and he agreed. It turned out that he is working in the museum of ruins. He took us all the way to the campsite, spoke at the reception and taught us about safety precautions. Because of him, we knew where to go at the Park, and what else this region has to offer. It was a huge surprise for us to meet him again, a few days later while leaving. He stopped passing car, the car of his manager, so she could take us back to the city. We promised him to visit again, and I hope we can keep that one because meeting people like this makes me believe that this whole journey is having a value on its own.

IMG_9197

Way to Harare was long, but this time we were warm and prepared with blankets. Harare is a capital with quiet few tourist attractions – which is still better than most of the African metropolis. I didn’t like the city, but lots of people encourage us and help through the entire visit. They showed us a way and greeted us warmly, what they couldn’t give us was a working ATM. Pity, while buying on street markets, “head markets”, paying for buses by cash and generally using “real” money we’ve ended up with no cash, no place to stay and half of the country from Kariba lake, a place we’ve decided to visit. Here I need to mention my Grandfather.

My Grandpa is like a silent guardian, he won’t say much, he thinks I’m crazy (and Radek’s a ginger) but he will always put 30$ somewhere in my pocket so I can use it in a dark hour. Because of his support, we’ve managed to go to Kariba and we’re amazed by this place. He helped us more than he could imagine, showing some of this Zimbabwean spirit 🙂

Thank you, Grandpa.

IMG_9320

I didn’t give justice to all the people who showed us love in a Zim version, it would be impossible. In a country lost to corruption, bad government and extreme poverty we’ve learned to be better human beings and how by simple gestures we can make lives of others just better. This makes you questions: What “developed country” really looks like? Is the price for economic growth, our humanity, not too high?

IMG_9192

Co uważam o Zimbabwe? To straszne miejsce na wakacje. Drogi są bardziej dziurawe niż te polskie; atrakcje turystyczne rzadkie i piekielnie drogie (no bo płaci się w USD!); bez kieszeni pełnych pieniędzy zakwaterowanie urąga ludzkiej przyzwoitości, a ciepła woda (a czasami po prostu woda) w kranie jest nie wiadomo jakim luksusem; ceny paliwa są okrutnie wysokie a miasta wyglądają jakby zachodnia cywilizacja wyjechała stąd pół wieku temu.

Pare tygodni w Zimbabwe, a my jesteśmy ZAKOCHANI!
Nie, raczej nie zwariowaliśmy. A już na pewno nie jesteśmy bardziej szaleni niż przed tą naszą Afrykańską przygodą. Co się więc stało? Poznaliśmy niezwykłych mieszkańców Zimbabwe.

Tym razem nie wynajęliśmy samochodu, już wystarczająco nas to rozleniwiło. Śpisz gdzie chcesz, pół lodówki mieści się na tylnym siedzeniu a waga plecaka nie ma znaczenia, bo i tak siedzi on sobie w bagażniku. Podróżując z plecakiem trzeba trochę pogłówkować. Ile jedzenia można unieść, czy znajdziemy miejsce do spania, jak dojechać tam gdzie się chce? Takie pytania towarzyszą nam przez parę tygodni w Zimbabwe. I niestety podróżując jak lokalni nie mam na myśli autostopa. To nie RPA, tu się tak nie robi. Tutaj jak ktoś stoi przy drodze z wyciągniętą ręką to znaczy, że czeka na taksówkę.
Nie, nie taką taksówkę jak z Ubera. Kombi.
Kombi (Omnibus): taksówka, która przepisowo mieści 15 osób. W praktyce da się upchnąć 20 i całkiem spory bagaż (np. 20 kilo kartofli i nasze duże plecaki); taksówka – impreza, z muzyką głośniej niż w niektórych klubach; taksówka która śmierdzi jedzeniem i ludzkim potem. Taki wybraliśmy sobie środek transportu, ani trochę nie żałujemy, jest super. I to nie dlatego, że zwiedzamy piękne, egzotyczne miejsca. Ta część naszych podróży pisana jest ludźmi, których spotykamy na naszej drodze.

Barista. Poznaliśmy się w Shoestrings Backpackers w miasteczku Victoria Falls. Miasteczku o charakterze co najmniej nie Zimbabwiańskim. Barista pracował w hostelu, robił kawę, najlepszą kawę jaką piłam w Afryce. Zimbabwiańska arabica, o której wiele usłyszałam i niestety niewiele zapamiętałam. Barista wiedział co robi i umiał o tym opowiadać, a wiedzę miał pewnie większą niż niejeden włoski spec. Radosny człowiek o głośnym, szczerym śmiechu, jak tylko usłyszał, że w nocy mamy busa do Bulawayo zaproponował podwózkę. O matko, co my byśmy bez niego zrobili?
Tutaj stacja autobusowa to chaos. W środku nocy, nie ma latarni, nic nie widać poza wąskim pasem oświetlonym busami stojącymi w równym rządku. Ludzie przepychają się między sobą w poszukiwaniu właściwego środka transportu, „naczelne markety” czyli kobiety z wiadrami na głowach, w których upchane są wszystkie pyszności świata, krzyczą co tam mają i pytają jednocześnie „co wybrałeś?”, naganiacze zarabiający na zapełnieniu wolnych miejsc w autokarze – zabiorą Ci bagaż i zaciągną do danej firmy. Bez Baristy przepadlibyśmy gdzieś w tym bałaganie. A on został, pokierował w gąszczu kolorowych busów, porozmawiał z kierowcą tego właściwego, powiedział jakie są stawki, uściskał mnie i zostawił nas w dobrych rękach.
I to tyle, nasz pierwszy kontakt z tak bezinteresowną pomocą, która tutaj jest codziennością. Między ludźmi, którzy nawet nie zdają sobie sprawy, że dzielą się największym skarbem z obcym człowiekiem.

Facet z autokaru. Podróż do Bulawayo była okropna! Okno było zepsute i wpuszczało do środka chłód zimowej afrykańskiej nocy (5 stopni), my oczywiście nie wzięliśmy z plecaków żadnego koca więc 6 godzinną podróż spędziliśmy w szortach i sandałkach, a mnie dodatkowo chciało się siku. Poświęć chwilę, żeby wyobrazić sobie te 6 najgorszych w moim życiu godzin. Dojechaliśmy przed wschodem słońca, gdzie przywitało nas ciemne i puste centrum miasta o aparycji gorszej niż przedmieścia europejskich stolic. I jeden człowiek spoglądający na nas spode łba, tak jak to robił przez 6 godzin jazdy, i pyta, gdzie śpimy.
Jak to zwykle z nami bywa, nie wiedzieliśmy.
Zabrał nas do taksówki i jeździł po mieście w poszukiwaniu hostelu, który będzie otwarty żebyśmy byli bezpieczni (i ugrzani). Przy okazji opowiadał z zapałem o okolicznych parkach narodowych, formacjach skalnych i zwierzętach i choć wszystko to brzmiało zachwycająco nie mieliśmy na to czasu, byliśmy tam tylko przejazdem. Facet z autokaru nie dał nam nawet zapłacić za taksówkę, wziął tylko uścisk dłoni. Tej nocy wygrzaliśmy się w hostelowym łóżku.

Następnego dnia pojechaliśmy kolejnym busem do małego miasteczka Masvingo leżącego w pobliżu Wielkiego Zimbabwe. Ruin, które są dowodem niepotrzebnej i podłej inwazji zachodniej kultury na czarny ląd i jego unikatową kulturę i tradycję. Podczas podróży odkryliśmy, że najprostszym sposobem na robienie zakupów w Zim jest po prostu usiąść w busie i czekać na „naczelny market”. Napoje, owoce, słodycze czy te śmieszne przetworzone parówy „Polony” można w ten sposób dostać taniej i wygodniej niż w jakimkolwiek supermarkecie a przy okazji idzie poznać niezwykłych ludzi, czego przykładem jest mój przyjaciel: Strażnik.

Strażnik spotkał nas późnym wieczorem w Masvingo, kiedy próbowaliśmy znaleźć transport do ruin. Zagubieni w gąszczu ludzi, z których każdy próbuje zaciągnąć Cię w inne miejsce krzycząc „chodź, wiem gdzie!” podszedł do nas i zaproponował bezpośredni transport. „Ty podajesz cenę”, no to zaproponowałam najniższą. Zgodził się, a po drodze okazało się, że jest pracownikiem muzeum Wielkiego Zimbabwe. Głupi to ma szczęście.
Nie dość, że zabrał nas na sam kemping, to jeszcze załatwił wszystko w recepcji a po drodze poinformował o wszystkich zasadach bezpieczeństwa w ruinach. Dzięki niemu dowiedzieliśmy się co warto zobaczyć w Parku jak i w jego okolicach. Parę dni później przypadek ponownie skrzyżował nasze ścieżki, tym razem wyjeżdżając. Szybko zatrzymał przejeżdżający samochód, swojego menadżera, tak żeby urocza Pani pod pięćdziesiątkę mogła nas zabrać z powrotem do miasta. Obiecaliśmy odwiedzić go ponownie, to jedna z tych obietnic, których nie chce się złamać, bo tacy ludzie sprawiają, że wierzę w sens tej całej podróży.

Droga do Harare była długa, ale wygodna. A i my tym razem wyruszyliśmy odrobinę lepiej przygotowani, z kocykami. Harare jest jednym z tych miast, które oferują turystom coś więcej niż nazwę „stolica”, czyli parę muzeów i kino, a w Afryce nie zdarza się to często. Osobiście nie jestem fanem Harare, ale spotkani ludzie byli pomocni i zawsze witali nas z otwartymi ramionami. Wskazywali właściwą drogę, podawali ceny i miejsca potrzebnych nam usług. Jednego nie mogli załatwić, działającego bankomatu. Szkoda, zakupy na ulicznych straganach, „naczelnych marketach” i koszty transportu sprawiły, że spłukaliśmy się ze wszystkich „prawdziwych” pieniędzy. Bez gotówki, noclegu, pół kraju od jeziora Kariba, które chcieliśmy zobaczyć- utknęliśmy w zapuszczonym Harare. Właściwie to utknęli byśmy gdyby nie mój dziadek.

Dziadek. Mój cichy strażnik, nie mówi za dużo i uważa, że cały ten wyjazd to jakieś szaleństwo i fanaberie (A Radek jest rudy!) ale zawsze wciśnie mi do kieszeni jakieś 30$ na czarną godzinę. Gdyby nie jego wsparcie nie dojechalibyśmy do Kariby, jednego z najpiękniejszych miejsc jakie w Zimbabwe widzieliśmy. Mój dziadek pomógł nam bardziej niż może to sobie wyobrazić pokazując, że chyba płynie w nim trochę Zimbabwiańskiej krwi J

Dziękuję Dziadku.

Mogę tak pisać i pisać, ale i tak nie uda mi się wymienić wszystkich, którzy okazali nam tyle serca. Tych ludzi było po prostu zbyt wielu. W kraju zatraconym w korupcji, złej władzy i ekstremalnej biedzie nauczyliśmy się o tym jak być dobrym człowiekiem i jak proste gesty potrafią sprawić, że życie drugiego człowieka jest po prostu lepsze. I tylko zadaję sobie pytania: Co właściwie oznacza „wysoko rozwinięty kraj”? Czy cena jaką płacimy za wzrost PKB -bliskość drugiego człowieka- nie jest zbyt wysoka?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s